(3,5 / 5) I tym razem to już na pewno jest koniec. Wszystkie wątki rozwiązane, autorka starannie pozamiatała, nie pozostawiając czytelnikom złudzeń. Jednym słowem kurtyna. Hm… Na pewno? Trudno jest pożegnać się z ulubionymi bohaterami, trudno porzucić świat który się wykreowało.
Sprawdziłam w księgarni i cóż się okazuje? Jest jeszcze tom 3,5 oraz tom 4,5. Acha. Zanim jednak sięgnę po kolejne „dostawki” pora rozliczyć się z piątym tomem Teatru węży. Czytaj dalej »
(4 / 5) Myślałam, że trzeci tom trylogii Teatr Cieni to już koniec historii Krzyczącego w Ciemności, ciemnego maga i jego przyjaciół oraz mniej lub bardziej chętnych sprzymierzeńców. A tu proszę, pojawił się kolejny tom. I kolejne światy w które przyjdzie się zanurzyć Brune’owi. Przyznaję, podchodziłam do tej książki jak pies do jeża, obawiając się, że oto wzorem niektórych innych pisarzy dostaniemy historię ciągniętą za uszy, tylko chyba po to, żeby wierszówka była. Miło się rozczarowałam. Agnieszka Hałas nie obniżyła lotów. Czytaj dalej »
(3,5 / 5) No i mamy drugi tom przygód Wilczej Jagody. Czarnoksiężnik do którego udała się w poprzednim tomie Jagoda wraca i żąda zwrotu przysługi. Trochę szybko jak na mój gust, ale kto by się tam kłócił z magicznymi stworami. Zwłaszcza, że przypieczętowana magią obietnica nie pozwala się z danego słowa wywinąć grożąc unicestwieniem wiarołomcy. Zatem gdy na progu jej domu staje skrwawiony i słaniający się na nogach czarnoksiężnik, Jagoda nie ma innego wyjścia jak tylko zaprosić go do środka. Czytaj dalej »
(0,5 / 5)
Kiedy giną rodzice Holly, dziewczyna zostaje zmuszona do zamieszkania z nieznaną ciotką i jej córkami w innym mieście. Szybko dookoła całej rodziny zaczynają się dziać dziwne rzeczy, zaczynając od kota spełniającego życzenia niczym złota rybka po epicki romans rodzący się po pięciominutowym spotkaniu.
Autorki tworzą Romea i Julię wśród magicznych rodów. Jeden z nich korzysta z magii opartej na równowadze, drugi opiera się na prostym równaniu – im więcej ofiar i krwi, tym więcej mocy.
Tak wiele rzeczy tu nie działa, że nawet nie wiem od czego zacząć. Czytaj dalej »
(4 / 5) Z twórczością Autorki pierwszy raz zetknęłam się w antologii Harde Baśnie. Jak wiecie spodobało mi się i to bardzo. Opowiadanie Sen nocy miejskiej nie tylko ja uznałam za jedną z najlepszych pozycji tej antologii. Autorka jak widać posłuchała wzdychań i jęków zachwyconych czytelników i podarowała nam całą książkę tego wyjątkowego urban fantasy. Czytaj dalej »
(1 / 5) A zapowiadało się tak dobrze. Trochę ironicznie, trochę prześmiewczo. Zgrabnie. Zabierałam się za czytanie z przyjemnością. I nagle bęc! Jak chcesz wiedzieć co się podziało przeczytaj anegdotę ze strony… jak nie chcesz, czytaj sobie tu dalej. Zgrzytnęłam zębami i zajrzałam na koniec książki do rzeczonego dopisku… przy okazji dowiadując się, że takich anegdot na końcu jest całkiem, całkiem sporo! Nie wiem jak Wam, mnie się ten koncept bardzo nie spodobał. A to dopiero początek kłopotów z Chąśbą. Czytaj dalej »
(1 / 5) Ktoś kiedyś powiedział, że literatura fantastyczna wyszła spod strzech i trafiła do szkoły. Po lekturze Papierowego maga doszłam do wniosku, że trafiła już do klas 1-3, bo na takim mniej więcej poziomie jest twórczość autorki. I nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie to, jak bardzo, wręcz przerażająco płaskim i niedorobionym konceptem jest ta książka. A dzieci, zwłaszcza dzieci zasługują na naprawdę dobrą literaturę, która nie spaczy ich gustów. Czytaj dalej »