(2,5 / 5)
Ted ma standardowe problemy nastolatki: klasówkę z matmy do poprawienia, upierdliwego młodszego brata, zbyt uważną matkę i pracę dorywczą, którą co prawda lubi, ale która zabiera czas. A do tego wstające z grobu nauczycielki i trochę marudne słowiańskie demony. No dobra, powiedzmy, że jej problemy byłyby standardowe, gdyby była Buffy. Czytaj dalej »
(3 / 5)
Cadmus od dziecka jest niewolnikiem. I od dziecka był przyuczany, żeby być asystentem swojego pana – uczonego Tullusa. Jednak pewnego dnia uczony znika, za to pojawia się Tog – wysłana z wiadomością córka brytyjskiego wodza. A to wszystko to tylko zapowiedz kłopotów. Czytaj dalej »
(2,5 / 5) Długo czekałam na wydanie ostatniego tomu trylogii A z popiołów zrodzi się ogień. Chyba tak samo długo trwało, zanim ktoś wreszcie przetłumaczył angielski tytuł trylogii. Jeszcze dłużej książka czekała, aż ją zacznę czytać. Dlaczego? Głównie ze względu na czas jaki upłynął od poprzednich tomów i konieczność przeczytania ich ponownie, żeby się w ogóle połapać, w którym miejscu tej mrocznej historii jesteśmy i przypomnienie sobie o co w niej chodzi. Czytaj dalej »
(2,5 / 5) Jeśli na poważnie interesujesz się ptakami, to nie sięgaj po tę pozycję. Jeśli chcesz się zainteresować i nie wiesz od czego zacząć, albo nie znasz się w ogóle i chcesz się dowiedzieć czegokolwiek – to głupie ptaki są pozycją właśnie dla ciebie. ja niestety interesuję się tą „latającą hołotą”, więc po lekturze nie mam najlepszych wrażeń. Czytaj dalej »
(1,5 / 5)
Jak w poprzednim tomie odczuć można było lekką, ale wyraźną poprawę tempa akcji, tak w ostatnim tomie podserii wyraźnie widać, słychać i czuć zmianę w stronę przeciwną, a gadulstwo zastępujące fabułę atakuje ze wszystkich stron. Czytaj dalej »
(4 / 5) Jurgen Thordwald ma wyjątkowy dar do opowiadania historii popularyzujących niezwykłe dzieje medycyny i kryminalistyki. Tym razem wpadła mi w ręce jedna z jego pierwszych książek – wydana w 1954 r. opowieść o okrutnej chorobie – hemofilii. Jak każdy wykształcony człowiek coś tam o niej słyszałam, wiedziałam że chorują tylko chłopcy, a dziewczynki są nieświadomymi roznosicielkami skazy. Ale wiedzieć – to jedno. A spróbować „wejść w buty” osoby chorej to drugie. Czytaj dalej »
(1,5 / 5)
Czasem kusi mnie, żeby w recenzji kolejnego tomu Viriona po prostu przykleić opinię na temat któregoś z poprzednich tomów. W końcu w wykonaniu autora jakoś to działa… Czytaj dalej »