(0,5 / 5)
Jeśli miałabym wskazać najgorszy, pod każdym względem, reportaż, jaki zdarzyło mi się czytać, niezależnie od tego, czy byłby to tekst podróżniczy, czy też nie, to bez wahania mogę wskazać Morze wewnętrzne. Ku mojemu zdumieniu książce towarzyszyły teksty pełne zachwytu, takie jak: „Elegia o Japonii napisana z ogromnym szacunkiem”, „Nikt spośród zachodnich autorów nie zna Japonii tak jak Richie. Przepiękna książka”, które zresztą skusiły mnie do lektury. Albo: „Morze Wewnętrzne zasługuje na specjalne miejsce wśród wciąż nielicznych książek o Japonii”.
Tak, zdecydowanie zasługuje na specjalne miejsce, gdzieś na dnie lochu, gdzie sufit jest oddalony o rok świetlny od podłogi, przykryte toną niegaszonego wapna.
Czytaj dalej »
(1,5 / 5) Po Dzieci krwi i kości sięgnęłam zachęcona bardzo pochlebnymi recenzjami i zapowiedziami, że powieść oparta jest na mitologii czarnego kontynentu. No cóż, nie pierwszy raz okazało się, że mam zdecydowanie inny gust niż większość recenzentów. Nie podzielam ich zachwytów, mitologii afrykańskiej w fabule nie dostrzegłam, już bardziej obyczajowość i tradycje rodem z Czarnego Lądu. 
(1 / 5)
(3,8 / 5) Jeśli jakaś książka ma w tytule słowo kot – to już wiecie, że muszę ją przeczytać. A gdy w dodatku książka jest przedstawiana jako fenomen wydawniczy… no i te wielkie przerażone kocie spojrzenie na okładce. No po prostu nie mogłam pominąć tej pozycji w moim książkowym „jadłospisie”. 
(2 / 5)
(3,5 / 5) Kiedy sięgałam po ten reportaż miałam dość mieszane uczucia. A winien temu był lekko clickbaitowy tytuł. Oho, ktoś znowu kręci sensację z byle czego… Myliłam się i to bardzo. Bo choć tytuł brzmi jak z brukowca najgorszego sortu, to już zawartość oparta jest na konkretach – raportach, badaniach, analizach, zeznaniach. Autorka naprawdę wykonała kawał solidnej roboty, żeby pokazać czytelnikom jak działa świat zamienników leków. Wszystkie te oszustwa, manipulacje, kłamstwa i zaniedbania. 
(2,5 / 5)