Adeyemi Tomi – Dzieci krwi i kości

Kategorie: Fantasy

1.5 out of 5 stars (1,5 / 5) Po Dzieci krwi i kości sięgnęłam zachęcona bardzo pochlebnymi recenzjami i zapowiedziami, że powieść oparta jest na mitologii czarnego kontynentu. No cóż, nie pierwszy raz okazało się, że  mam zdecydowanie inny gust niż większość recenzentów. Nie podzielam ich zachwytów, mitologii afrykańskiej w fabule nie dostrzegłam, już bardziej obyczajowość i tradycje rodem z Czarnego Lądu. Czytaj dalej »

Komosa – Styczeń Agata – Wyspa niechcianych kobiet

Kategorie: Reportaż

3.8 out of 5 stars (3,8 / 5) Jeśli chcesz być członkiem społeczności i mieć prawa jak inni – musisz się do tej społeczności dokładać. Jeśli nie jesteś w stanie – społeczność się tobą zaopiekuje, ale coś za coś, stracisz swoje prawa wyborcze i zostaniesz zamknięty w zakładzie dla osób słabych umysłowo. Jeśli społeczność uzna, że jesteś „niemoralna” – też cię ograniczy.  Najlepiej na odludnej wyspie, gdzie nie będziesz mogła swoją „niemoralnością” gorszyć bogobojnych kobiet i wodzić na pokuszenie prawych mężczyzn. Ale nie będzie cię resocjalizować. Co najwyżej wysterylizuje. Jesteś przecież „słaba duchem”, jesteś inna. Czytaj dalej »

Dec Sylwia – Krystyno uspokój się!

Kategorie: Fantasy

3.5 out of 5 stars (3,5 / 5) Każdy z nas prędzej czy później trafi w, jak to mówią poeci – smugę cienia.  A bez poetyzowania – wejdzie w  czas emerytalny.  Dla ludzi to ciężkie przeżycie. A dla nieludzi?  Krystyna nie jest człowiekiem. Ba, zachowała wieczną młodość. A jednak jakoś nie potrafi się odnaleźć we współczesnym świecie. Czegoś jej zdecydowanie brakuje do tego, by życie znowu miało smaczek. Czy jednak naprawdę chodzi o współczesny świat, czy może o coś innego? Czytaj dalej »

Richie Donald – Morze Wewnętrzne

Kategorie: Podróżnicza

0.5 out of 5 stars (0,5 / 5)

Jeśli miałabym wskazać najgorszy, pod każdym względem, reportaż, jaki zdarzyło mi się czytać, niezależnie od tego, czy byłby to tekst podróżniczy, czy też nie, to bez wahania mogę wskazać Morze wewnętrzne. Ku mojemu zdumieniu książce towarzyszyły teksty pełne zachwytu, takie jak: „Elegia o Japonii napisana z ogromnym szacunkiem”, „Nikt spośród zachodnich autorów nie zna Japonii tak jak Richie. Przepiękna książka”, które zresztą skusiły mnie do lektury. Albo: „Morze Wewnętrzne zasługuje na specjalne miejsce wśród wciąż nielicznych książek o Japonii”.
Tak, zdecydowanie zasługuje na specjalne miejsce, gdzieś na dnie lochu, gdzie sufit jest oddalony o rok świetlny od podłogi, przykryte toną niegaszonego wapna.
Czytaj dalej »