Trudno jest recenzować kolejne tomy, bo i od poprzedniego tomu zacząć trudno (bo a nuż ktoś jeszcze nie czytał) i poznęcać się nad fabułą trudno (bo spoilery zdarzają się częściej niż wypadki przy pracy) i powtarzać tego, co napisało się o poprzednich tomach nie wypada. Czytaj dalej »
Hylas jest greckim pasterzem, jednak przede wszystkim jest Osobnym – wykluczonym ze społeczności z powodu braku łączności z przodkami. Jest też znajdą, jak wszyscy Osobni. Chłopiec mieszka z siostrą w górach, gdzie pilnują kóz i wiodą dość ciężkie życie, jednak pewnego dnia wszystko zmienia się na gorsze, kiedy pojawiają się Kruki – wojownicy polujący na wykluczonych. Czytaj dalej »
Trudi Canavan, pochodząca z Australii pisarka fantasy powraca z kolejną trylogią. Chociaż jej pierwsze dzieło: trylogia Czarnego Maga nie przypadło mi specjalnie do gustu, a drugie Era Pięciorga nie spodobało się w ogóle, postanowiłam jednak sięgnąć po kolejną książkę tej autorki. Wszak jak mówią niektórzy – autorzy są jak kwiaty – rozwijają się z czasem, przemieniają, dojrzewają. A niektórzy niestety więdną. Więc kto wie, może kolejna książka ukaże mi w pisarstwie Trudi coś czego do tej pory nie zauważyłam? Czytaj dalej »
Zaintrygował mnie pomysł, aby bohaterem powieści, ba sagi uczynić kotołaka. Różne „łaki” spotykałam na łamach książek ale koto- łaka jeszcze nie. W dodatku koty, ze względu na swoją wielkość jakoś średnio kojarzą się mi z potworami. Owszem wiadomo, wkurzony kot to niezbyt sympatyczne stworzenie i nawet niewielki potrafi dać do wiwatu, ale żeby zaraz robić z niego bestię żądną krwi? Dusza kociary bardzo zdecydowanie sprzeciwiała się takiemu postawieniu sprawy. Nie było innego wyjścia – trzeba było sięgnąć po książkę. Ksina przeczytałam w jeden dzień. Czy mi się podobał? I tak i nie. Tak, bo chyba nie ma człowieka, który nie lubiłby bajek. Nie, bo w powieści znalazłam sporo niedoróbek, które skutecznie psuły mi lekturę ( i humor). Czytaj dalej »
Drugi tom Kronik Amberu opowiada nam o losach Merle Corey’a, czyli Merlina syna Corvina z Amberu i Dary z Dworców Chaosu. Jak nie trudno się domyśleć, takie dziedzictwo nie ułatwia specjalnie życia Merle’yowi, czy może poprawniej Merlinowi. Ostatecznie jest jednocześnie dziedzicem dwóch światów pozostających w wiecznym konflikcie – dzieckiem ładu i chaosu. Bardzo byłam ciekawa, jak autor wybrnie z tak skomplikowanego układu i w którą stronę pociągnie opowieść. Czy dla odmiany pokaże nam mroczny świat Dworców, czy namiesza w świecie Amberu. Okazało się, że i jedno, i drugie i trzecie. I…. zdecydowanie za dużo. Czytaj dalej »
Drugi grób po lewej podobał mi się… średnio. Wad miał zdecydowanie więcej niż zalet, ale nadal widać było światełko w tunelu. Mimo to do trzeciego tomu przygód Kostuchy napędzanej kawą podeszłam zdecydowanie sceptycznie. Niestety okazuje się, że „Czasem to światło na końcu tunelu jest pociągiem„. Czytaj dalej »
Nareszcie znalazłam chwilę czasu, żeby sięgnąć po pierwszy tom ostatniej części cyklu, od pewnego czasu określanego mianem cyklu demonicznego. Zastanawiałam się swego czasu, o czym jeszcze można pisać w tym cyklu. Poznaliśmy już geografię świata, społeczeństwa które go zamieszkują, wierzenia, demony, możliwości magii. Poznaliśmy politykę, intrygi, podskórne nurty drążące te społeczności. Toczyliśmy wojny i z demonami, i z ludźmi. Wątek miłosny został praktycznie rozwiązany. Czy zatem pozostało coś więcej poza apokaliptycznym finałem? Poprzedni tom kończy się spektakularną sceną walki dwóch wybrańców. Wymalowanego i Ukoronowanego. I równie spektakularną sceną upadku obydwu ze skały. Ciekawa byłam zatem , jak autor rozwiąże ciąg dalszy akcji i gdzie tym razem rzuci bohaterów, ponieważ zupełnie nie uwierzyłam w ich śmierć. Czytaj dalej »