Pierwszy tom, podobnie jak poprzednia odsłona serii, sprawiał wrażenie niepotrzebnie rozwleczonego, przegadanego, napchanego dodanymi w ostatniej chwili wątkami, które nie wnoszą nic do fabuły, a całość zamiast podgrzewać atmosferę w oczekiwaniu na wielki finał raczej ją ostudziła. Czytając trudno się pozbyć skojarzeń z opisem przysłowiowej popołudniowej herbatki u równie przysłowiowych flegmatycznych Anglików. Czytaj dalej »
W przyrodzie musi panować równowaga. Po kilku naprawdę dobrych książkach musi się w końcu trafić pozycja słabsza. Ale, żeby od razu trafił się gniot tej „klasy” to już naprawdę drogie Uniwersum, przesada! A niestety, Władczyni Mroku, debiut polskiej autorki ukrywającej się pod dość wydumanym pseudonimem, to książka z gatunku „pisać każdy……. może”. Czytaj dalej »
Dokończyłam wreszcie lekturę cyklu Kraina martwej ziemi. Jeśli czytaliście recenzję części pierwszej pamiętacie zapewne, mój umiarkowany entuzjazm i zaciekawienie co autor zrobi z tak dobrze zapowiadającym się cyklem. Przeczytałam i od razu Wam powiem, że mam spory kłopot z tą recenzją, zwłaszcza, że recenzuję na raz oba – bardzo nierówne tomy. Czytaj dalej »
Kolejna książka z cyklu – świetny pomysł, wykonanie co najmniej przeciętne. Pomysł prosty jak drut, ale chwytliwy. Otóż to, co my umownie nazywamy Niebem, Piekłem i Czyśćcem, to takie same światy jak nasz, tylko starannie od siebie oddzielone. Czasem jednak, za sprawą tej czy innej siły w oddzieleniu robią się dziury i przez nie do naszego świata mogą przenikać istoty z innych światów – chochliki, gobliny, demony, anioły i rzecz jasna… niepogodzone ze śmiercią duszyczki czyli zmory. Czytaj dalej »
Kiedy zaczęłam czytać ostatnią część Cyklu Demonicznego, bardziej cieszyłam się z tego, że to już koniec i dłużej się nie będę męczyć nad dialogami o niczym i miliardem wątków pobocznych niż z tego, że – być może – będzie w końcu okazja poznać epickie zakończenie i zapowiadaną przez wszystkie tomy Sharak Ka. Czytaj dalej »
Wyczytałam gdzieś, że Kraina Martwej Ziemi, to kawał dobrego, nie udziwnionego high fantasy, oraz, że w zalewie przedziwności jakie proponują nam autorzy tego gatunku, Kraina może wydawać się zbyt zwyczajne i prosto napisana, a przez to nieatrakcyjna. Muszę stwierdzić, że choć zgadzam się z fragmentem pierwszej części wypowiedzi, to druga mnie lekko irytuje. Cóż bowiem może być złego w książce zwyczajnie i prosto napisanej? Od czasu do czasu potrzebujemy wszyscy kawałka najzwyczajniejszej opowieści, która choć ma w tytule fantasy jest jakaś swojska i łatwo przyswajalna. Czytaj dalej »
(4 / 5)No i doczekaliśmy się finałowego tomu opowieści o Krzyczącym w ciemności – tajemniczym czarnym magu o twarzy oznaczonej paskudnymi plamami. Jeśli ktoś nastawił się na wielkie „łup” nie będzie zawiedziony. Autorka postarała się rozwiązać wszystkie wątki i uczyniła to z naprawdę mocnym przytupem. Ale zanim doczekamy się się tego łubu-dubu, trochę się pomęczymy i trochę poirytujemy. Czytaj dalej »