(3,5 / 5) I tym razem to już na pewno jest koniec. Wszystkie wątki rozwiązane, autorka starannie pozamiatała, nie pozostawiając czytelnikom złudzeń. Jednym słowem kurtyna. Hm… Na pewno? Trudno jest pożegnać się z ulubionymi bohaterami, trudno porzucić świat który się wykreowało.
Sprawdziłam w księgarni i cóż się okazuje? Jest jeszcze tom 3,5 oraz tom 4,5. Acha. Zanim jednak sięgnę po kolejne „dostawki” pora rozliczyć się z piątym tomem Teatru węży. Czytaj dalej »
(4 / 5) Myślałam, że trzeci tom trylogii Teatr Cieni to już koniec historii Krzyczącego w Ciemności, ciemnego maga i jego przyjaciół oraz mniej lub bardziej chętnych sprzymierzeńców. A tu proszę, pojawił się kolejny tom. I kolejne światy w które przyjdzie się zanurzyć Brune’owi. Przyznaję, podchodziłam do tej książki jak pies do jeża, obawiając się, że oto wzorem niektórych innych pisarzy dostaniemy historię ciągniętą za uszy, tylko chyba po to, żeby wierszówka była. Miło się rozczarowałam. Agnieszka Hałas nie obniżyła lotów. Czytaj dalej »
(0,5 / 5)
Nick wprawdzie uczęszcza do szkoły dla bogatych, ale jest biedny jak mysz kościelna. Jest na tyle inteligentny, żeby dostać stypendium, jednak zdecydowanie nie jest ulubieńcem ani nauczycieli, ani tym bardziej innych uczniów. Tym razem jednak Nick popada w kłopoty trochę większe niż wylądowanie na dywaniku u dyrektora.
Co prawda Nick jest biedny, ale ma dobre serce – zostaje postrzelony, kiedy broni przypadkowych turystów przed swoimi kolegami. Czytaj dalej »
(3 / 5) Zachęcona „Kołysanką dla czarownicy” i lekko zniecierpliwiona czekaniem na drugi tom przygód Wilczej Jagody postanowiłam sięgnąć po wcześniejsze książki autorki. O dziwo okazało się, że trochę ich jest. Wybór padł na „spalić wiedźmę”, głównie dlatego, że akcja rozgrywa się w Krakowie. No, a jak się rozgrywa w Krakowie, to dla Krakuski nie ma lepszej zachęty. I tu pierwszy zonk. Owszem, jest Kraków i XXI wiek, ale… na tronie zasiada król o dźwięcznym imieniu Julian, państwo nazywa się Polania, a jednym z najważniejszych dostojników w państwie jest… Pierwsza czarownica. Czytaj dalej »
(3 / 5) Jak przystało na powieść ciążącą w kierunku najbardziej klasycznych rozwiązań fantasy Beniamin Ashwood jest skrzyżowaniem Heroic fantasy z High fantasy, łączącą w sobie elementy doskonale znane z innych klasyków – bohatera, który ma w sobie zadatki na wielkość, ale na razie jest nikim, zdarzenie wyrywające go ze znanego świata, drużynę w niemal klasycznym składzie – mistrz szermierz, magini – healerka, złodziej, błazen- nauczyciel, księżniczka ( w domyśle piękna) jej służka oraz osoba która zostaje oddana na służbę do czarodziejki jako zapłata za czyjeś życie. W tle gdzieś plącze się intryga polityczna i demony. A no tak. klasyka nie byłaby klasyką gdyby nie pojawił się jakiś odpowiednik czy, jak w tym przypadku odpowiedniczka Sarumana. Czytaj dalej »
(5 / 5)Z autorką spotkałam się przy okazji lektury książki Czas żniw. Choć nie wspominam mimo wszystko tego spotkania źle, jednak miałam wtedy przeczucie, że autorkę stać na więcej, że jeszcze w jej prozie czegoś brakuje. Kiedy więc sięgałam po Zakon drzewa pomarańczy, miałam nadzieję, że tym razem autorka rozwinie skrzydła i da nam wreszcie świat i bohaterów, którzy będą w stanie uwieść i zachwycić czytelnika. Czytaj dalej »
(2 / 5) Drugi tom przygód Huberta w świecie post-apokaliptycznym zdecydowanie zawiódł moje oczekiwania. Początek mało zaskakujący, ostatecznie, po takiej jatce jaką urządziła swoim bohaterem autorka na koniec tomu pierwszego, inny być nie mógł, (trzeba było jakoś ten bałagan posprzątać!). Ciąg dalszy średnio logicznie osadzony, a skłonność do zapętlania akcji, mocno męcząca. Wątek końca świata nieco niedorobiony, a wątek nazwijmy go miłosny – wysoce rozczarowujący. Czytaj dalej »