Światu nie mamy czego zazdrościć przeczytałam prawie pół roku temu. Czasem stworzenie recenzji po takim czasie jest w zasadzie niewykonalne – książki „do pociągu”, które zapomina się w momencie przerzucenia ostatniej kartki trzeba by było zacząć czytać od początku. Jednak nie w tym wypadku; pamiętam wyraźnie bohaterów, ich historie, poszczególne sceny, a nawet cytaty. I to w zasadzie starczyłoby za rekomendację… Czytaj dalej »
Michael ma 14 lat i zespół Tourette’a, często się przeprowadza, mieszka z matką i mówiąc delikatnie nie jest zbyt popularny w szkole. Ma też sekret, jak na każdego nastoletniego bohatera urban fantasy przystało, którym podzielił się tylko z najlepszym (i jedynym) przyjacielem – jest w stanie panować nad elektrycznością i to bez pomocy kabli.
Moje poprzednie spotkanie z włoskim fantasy nie było zbyt udane, mówiąc delikatnie. Sekta mhhrrocznych zabójców w czarnych gorsetach pozostawiła niezatarte wrażenie, jednak postanowiłam dać szansę autorom ze słonecznej Italii. I co? I powiadam wam: każdy dobry uczynek zostanie ukarany.
Historia kuchni to dziedzina, która kojarzy się trochę z wybieraniem grochu z popiołu; nieszczęsny historyk wygrzebuje rachunki, księgi domowe, prywatne pamiętniki i archiwa prasy, żeby wycisnąć z tego dawne menu.
Państwo Łozińscy cierpliwość muszą mieć niezłą, bo przelecieli przez epoki od Mieszka do Gierka. Na dodatek z całkiem niezłym efektem.
Genie jest najlepszym złodziejem w królestwie. A właściwie był. Udało mu się co prawda ukraść pieczęć królewską spod nosa królewskiego maga, ale potem zaczął się przechwalać publicznie i wylądował w lochu. Jednak kilka miesięcy później okradziony mag potrzebuje złodzieja, który nie będzie mu mógł odmówić, tym bardziej że zadanie jest dość nietypowe – trzeba wykraść Dar Hamiatesa.
Pekin. Zatłoczony, brudny, zakorkowany. Pełen staruszków, karierowiczów i imigrantów z biednych prowincji. W tej mieszance wybuchowej Mei stara się prowadzić agencje detektywistyczną. O dziwo klientów ma sporo mimo że jest kobietą i mimo że bycie prywatnym detektywem w kulturze, w której wszystko opiera się na guanxi – siatce kontaktów i znajomości nie jest zajęciem prostym. Nie mówiąc już o tym, że w Chinach jest też zajęciem średnio legalnym. Czytaj dalej »
Gejsze kojarzą się często z bardzo drogimi i eleganckimi kurtyzanami. Jednak gejsze (najczęściej) nie sypiały ze swoimi klientami; miały grać, śpiewać, zabawiać rozmową, słuchać i nalewać sake.
Współcześnie ich miejsce zajęły hostessy – nalewające piwo i whisky, śpiewające karaoke i umilające czas pracownice nocnych klubów.
Obje profesje należą do tzw. pływającego świata; świata przemijającego, ulotnego, pełnego ułudy; japońskiego biznesu erotycznego. Czemu erotycznego, skoro łóżko nawet nie jest sugerowane w rozmowie? Mówi się, że gejsze i hostessy sprzedają fantazje i pragnienia.