Światu nie mamy czego zazdrościć przeczytałam prawie pół roku temu. Czasem stworzenie recenzji po takim czasie jest w zasadzie niewykonalne – książki „do pociągu”, które zapomina się w momencie przerzucenia ostatniej kartki trzeba by było zacząć czytać od początku. Jednak nie w tym wypadku; pamiętam wyraźnie bohaterów, ich historie, poszczególne sceny, a nawet cytaty. I to w zasadzie starczyłoby za rekomendację… Czytaj dalej »
„Czardasz z mangalicą” to coś w rodzaju kontynuacji poprzedniej „węgierskiej” książki tego autora – „Gulaszu z turula”. Tu też mamy zbiór ni to reportaży, ni to opowiadań – tym razem o węgierskich pomnikach i węgierskiej duszy („Gulasz,,,” był o węgierskich knajpach i węgierskiej duszy). Kto zresztą w Polsce byłby bardziej kompetentny w tych sprawach od Autora , który po ojcu jest Węgrem, po matce Polakiem, a z zawodu pisarzem – ta mieszanka pozwala nie tylko precyzyjnie tłumaczyć kody kulturowe, narodowe traumy, fobie, i resentymenty obu nacji, ale też ubierać je w porządną literacką formę. Ta książka powstała w wyniku węgierskich peregrynacji Vargi w latach 2010-2013, są to zatem już Węgry rządzone przez Viktora Orbana i jego Fidesz. Czytaj dalej »
Jennine Dielemans, szwedzka turystka i dziennikarka przygląda się przemysłowi turystycznemu (głównie all inclusive) w kilku lubianych przez Szwedów lokacjach – Wietnamie, Tajlandii, Gran Canarii i Dominikanie. Do tego mamy krótkie reportażyki o historii turystyki i globalnym ociepleniu.
Ładnych parę lat temu spółdzielnia postanowiła ocieplić (i przy okazji pomalować) blok, w którym mieszkają moi rodzice. No i pomalowali. Na 6 różnych odcieni pastelowej żółci. Wyobraźcie sobie jedenastopiętrową jajecznicę. Szerokości przecznicy na dodatek. Pięknie, prawda?
Jadę przez miasto. Szukam zakrętu. Punkt orientacyjny – cztery wielkie billboardy na jednym rogu, a każdy brzydki jak nieszczęście.
Odwiedzam znajomą. Osiedle ogrodzone, nadkładam drogi, żeby znaleźć bramkę. Wchodzę w końcu, czuję się jak w zoo – płot z drobnych oczek jest sporo wyższy ode mnie. Obok osiedlowego chodnika drugi płot niby chroniący zieleń. A w tym… trzeci otaczający piaskownicę i jedną huśtawkę. Ten ostatni zamykany na klucz na dodatek. Czytaj dalej »
Szary smog, biały śnieg, brudne domy i bure psy – Jakuck zimą jest nie tylko zimnym, ale też bardzo przygnębiającym miejscem. Co nie znaczy, że mało ciekawym. Socjalistyczne absurdy, kosmiczne zimno, pustka przyprawiająca ludzi o agorafobię i specyficzna kultura rdzennych mieszkańców tworzą ciekawą i dość egzotyczną mieszankę.
„Gottland” od zawsze miał dobre recenzje, a reportaże prasowe Mariusza Szczygła też dobrze mi się czytało. Przymierzałem się więc do tej książki od dawna, została przecież napisana prawie dziesięć lat temu. W końcu dojrzałem do lektury – i się mocno rozczarowałem. Autor świetnie zna Czechy – kraj, historię, literaturę, ludzi, sytuacje, wydaje się też, że je rozumie. Czytaj dalej »
Tę książkę przeczytało wielu moich znajomych. Ale nikt z nich nie chciał mówić o swoich odczuciach. Tę książkę przeczytał również Varran. I powiedział, że nie będzie jej recenzował. Że nie jest w stanie. Nie pozostaje mi zatem nic innego jak samej podjąć się tego zadania. Po lekturze Czarnobylskiej modlitwy przestałam się dziwić brakiem chęci do recenzowania czy choćby rozmowy na temat tej książki. Czytaj dalej »