(3,8 / 5) Jeśli jakaś książka ma w tytule słowo kot – to już wiecie, że muszę ją przeczytać. A gdy w dodatku książka jest przedstawiana jako fenomen wydawniczy… no i te wielkie przerażone kocie spojrzenie na okładce. No po prostu nie mogłam pominąć tej pozycji w moim książkowym „jadłospisie”.Chyba nie jestem Bogiem, to opowieść z naszym świecie z punktu widzenia kota. Ale uwaga, to nie jest kolejna książka z uczłowieczonym czworonogiem wygłaszającym lekko przemądrzałe monologi o świecie, który doskonale i po ludzku pojmuje. Tę opowieść snuje inteligentny zwierzak, który czuje się wśród ludzi trochę jak  człowiek wśród kosmitów. Wyrwany z bezpiecznego świata kociego malucha, pozbawiony wsparcia matki stara się zorientować w otaczającym go świecie, zrozumieć ludzkie zachowania, emocje i słowa, jednym słowem przetrwać. Wynikają z tego zabawne pomyłki, jak chociażby przekonanie kociaka, że ma na imię Bóg, bo na jego widok wołają „o Boże”. Autorka znakomicie wczuwa się w myślenie czworonoga i ani razu ( poza ostatnią sceną) nie odczuwamy w jej opisie fałszu. Przyjmujemy bez problemu ten koci punkt widzenia i ciekawością czekamy  na kolejną odsłonę historii. Książka zbudowana jest z krótkich fragmentów, swoistych migawek z najważniejszych momentów kociego życia. Ukazuje rodzącą się więź miedzy kociakiem i starszymi rezydentami domu, a później z  dzieckiem. Nie unika trudnych tematów takich jak śmierć innego zwierzaka, czy odejście samego bohatera. Momentami śmieszy – zwłaszcza wtedy, gdy autorka przedstawia kocią interpretację zdarzeń i przewraca nam myślenie do góry nogami, momentami wzrusza. Niestety wszystko psuje ostatnia scena – przejście Puszka za tęczowy most. Rozumiem, że ta scena to sposób autorki na poradzenie sobie z żałobą po odejściu ukochanego zwierzaka. jako właściciel zwierzaków znam ból pożegnania aż za dobrze. Ale mimo wszystko, opis jaki zaserwowała nam autorka tchnie jakimś fałszem. I skutecznie psuje wrażenia z lektury.

Ale i tak polecam.