Czyli kot wg Terrego Pratchetta. Prawdziwy Kot. Humorzasty, wredny, brzydki. Łapiący myszy, samochody i wszystko inne pomiędzy. Polujący głównie na lodówkę i wszystko, co leży na stole. Leniwy, wchodzący pod nogi i mruczący. Jednym słowem: kot. Czytaj dalej »
No i dobrałam się wreszcie do trzeciego tomu sagi o demonie, który z miłości stał się dobry. Od razu mówię, że uczucia mam trochę mieszane. Z jednej strony bowiem mamy kawałek dobrej przygodówki a z drugiej w pewnym momencie miałam nieodparte wrażenie, że w tomie trzecim autor postanowił poeksperymentować sobie nieco i zobaczyć co to będzie, jak zastosuje takie a nie inne rozwiązania fabularne. Czytaj dalej »
Wreszcie znalazłam czas aby zabrać się za kolejne grube tomiszcze – ciąg dalszy opowieści o Claire – kobiecie która przypadkiem odkryła przejście do przeszłości i znalazła się w XVIII – wiecznej Szkocji. Czytanie poszło mi nawet szybko, choć nie da się ukryć, że lektura drugiego tomu nie sprawiła mi już takiej przyjemności jak tomu pierwszego. Czytaj dalej »
Podobno każde pokolenie ma swoje lektury. Swoje klasyki. Kiedyś czytało się Szklarskiego, Niziurskiego, potem Harrego Pottera, a teraz (podobno) Kosika. Sądząc po kolejkach do autora na różnych targach książki nie tylko powoduje on wzrost czytelnictwa wśród młodszej młodzieży, ale jest też chyba jednym z popularniejszych autorów na rzeczonych targach niezależnie od wieku czytelników. A wszystkie recenzje rozpływają się w zachwytach. Tak więc kiedy wpadł mi w łapki pierwszy tom Feliksa, Neta i Niki postanowiłam skorzystać z okazji. Czytaj dalej »
Dom trzeba zbudować na solidnych fundamentach. Springer zaczyna budować reportaż o budownictwie mieszkaniowym od przedwojennej Warszawy. A właściwie o tym aspekcie stolicy, o którym się nie mówi – slumsach, osiedlach dla bezdomnych, kryzysie mieszkaniowym. Pierwszej spółdzielni, na którą nigdy nie było pieniędzy, masowych eksmisjach, warunkach mieszkaniowych. Czytaj dalej »
Pierwszy tom – tajemniczo brzmiące Tysiąc imion przeczytałam jednym tchem i z zadowoleniem – mimo licznych niedociągnięć i przerysowań. Za drugi brałam się ze śpiewem na ustach. No cóż nie ukrywam, że ten śpiew bardzo szybko przeszedł w rzężenie a na koniec zamarł. Czytaj dalej »
„Ślepy trop” to najnowsza książka Jorna Liera Horsta, pisarza, który jeszcze do niedawna był szefem policyjnych śledczych w sporym okręgu na południu Norwegii. W czasie swojej służby sporo widział i przeżył, zatem jego opisy rzeczywistości będącej udziałem przestępców i policjantów są w tej rzeczywistości dość dobrze osadzone. Czytaj dalej »