(2,5 / 5) Nie ma to jak mieć wśród znajomych fanów powieści Sarah Maas. Stały dopływ tomiszcz zapewniony :). Tomiszcz, bo autorka jeńców nie bierze i powieść poniżej 400 stron u niej w zasadzie nie istnieje. Żeby była jasność – nie narzekam.
Gdyby nie moje koleżanki, pewno nie sięgnęłabym ani po Dwory ani (ponownie) po cykl Szklany Tron. Ponownie, bo kiedyś już spróbowałam przeczytać pierwszą powieść. Nie było to spotkanie udane, bo jeśli dobrze pamiętam – dotrwałam tak do połowy zanim ostatecznie zasnęłam.Tym razem zdecydowałam się przebrnąć tom pierwszy i sięgnąć po kolejne. A ponieważ w mojej opinii nie ma sensu recenzować ich pojedynczo zdecydowałam na recenzję trzech na raz. Czytaj dalej »
(0,2 / 5) Ra-tun-ku!!! To jedno słowo w zasadzie wystarczyłoby jako recenzja straszliwego dzieła jakim uraczyła nas autorka. Rzadko zdarza mi się czytać książki tak spaprane, żeby przy najlepszych chęciach nie dało się znaleźć w nich jakiś pozytywów. Przez dłuższą chwilę zastanawiałam się nawet czy aby ta „rozkoszna” lektura nie zasługuje na Złotą Malinę, ale w końcu zdecydowałam się dać 0,2 punktu. Za co? Za jednorożca, albo może konia, albo coś pośrodku, bo autorka z upodobaniem miesza ślady uniemożliwiając zrozumienie natury gadającego wierzchowca głównej bohaterki.
(3,5 / 5) W zajawce na okładce wyczytałam, że Kroniki były najczęściej czytaną książką przez żołnierzy podczas Wojny w Zatoce. Im bardziej zagłębiałam się w lekturę tym mniej mnie ten wybór dziwił. Czarna Kompania, to wypisz wymaluj – kompania braci. A może nawet bardziej kompania Legii Cudzoziemskiej. Trafiają do niej ludzie z różnego powodu uciekający przez życiem i Kompania staje się ich jedyną rodziną, jedynym domem, jedyną ostoją. To co było „przed” zostaje za drzwiami kompanii. Nikt cię nie spyta kim byłeś. Bo tu liczy się tylko to kim jesteś. W pierwszej książce z cyklu znajdujemy 3 pierwsze tomy tej opowieści : 1. Czarna Kompania, 2. Cień w ukryciu, 3. Biała Róża. 
(3 / 5) W literaturze fantasy, jak w każdej innej zresztą – panują mody. Była moda na młodych czarodziejów, była moda na wampiry, była moda na wszelkiego rodzaju drużyny … I była moda na studentki. Najczęściej nieszczęśliwe, zazwyczaj magiczne, niemal zawsze ubogie. Chcecie przykładów? Ależ proszę: 
(1,5 / 5) Po lekturze pierwszego tomu Królestwa nikczemnych stwierdziłam, że nie ma siły, dodaję kolejna kategorię do listy czyli Romantasy. Książek do których pasuje to określenie jest na tyle dużo, że nie da się już funkcjonować bez takiej właśnie kategorii. Zatem… Tadam. Oto pierwsze oficjalnie recenzowane romantasy.