Gdybyż tak istniała lista książek najgorszych…
Cóż, mam swoją własną listę, a „Szadź” zajęła na niej dosyć eksponowaną pozycję. Na szczęście nie kupiłem tego dzieła, Żona przyniosła je z biblioteki. A że czas wakacyjny nieco luźniejszy – zabrałem ją w piękne miejsce nad Sanem i przeczytałem. Przyznaję – od pewnego momentu było to już zajęcie dość masochistyczne – na zasadzie jakimi bredniami jeszcze uraczy nas Autor. Czytaj dalej »
Ja się chyba muszę napić. Herbaty oczywiście. Mocnej. Im mocniejszej, tym lepiej. Może ułatwi mi to przemyślenie i przetrawienie tego, co przeczytałam. Bo na Bora, nie wiem co to właściwie było. Czytaj dalej »
Jak łatwo dać się uwieść wierzeniom. Jak łatwo z bełkotu szaleńca uczynić przedmiot wiary. Jak silna jest zmowa milczenia kneblująca usta małej społeczności. I jak bardzo takie małomiasteczkowe myślenia wpisują się w nasze polskie zaściankowe w gruncie rzeczy funkcjonowanie. Wiara – wbrew podejrzeniom ( i okładce) nie jest atakiem na wiarę jako taką. Jest za to opisaniem anatomii obłędu który zaraził całą społeczność, poskutkował przyzwoleniem na zło, wypaczył charaktery, a wreszcie doprowadził do zbrodni. Czytaj dalej »
Czy można napisać książkę o tym, jak oszukać szwedzki system ewidencji ludności? No – jak widać – można. Czy warto napisać taką książkę? Z punktu widzenia Autora pewnie tak – dostał jakieś pieniądze, bo ktoś to dzieło przecież wydał. Czy warto ją przeczytać? A, to już inna kwestia… Czytaj dalej »
Nie wiem jak Wy, ja czasami mam wrażenie, że świat dookoła nas gania jak przysłowiowy kot z pęcherzem. Szybciej, szybciej, szybciej. I dziwaczniej. Im dziwaczniej tym lepiej. Toteż z prawdziwą przyjemnością zagłębiłam się w czytanie powieści napisanej w roku 2003 – kiedy jeszcze nasz świat nie dostawał takiej pogonki i czegoś co pewien mój znajomy określa adekwatnie, acz nieelegancko – mentalną sraczką. Czytaj dalej »
Pseudo 
prywatny detektyw dostaje zlecenie, niby standardowe, odnalezienia czyjegoś syna, który uciekł z domu. Jednak sprawa szybko rozwija się w mniej klasyczne śledztwo – ktoś czyści konta ofiar śmierci klinicznej. Czytaj dalej »
Ragnar Jonasson, prawnik i wykładowca z Reykjaviku napisał drugą – po „Milczeniu lodu”, które też tutaj recenzowałem – część swojej serii „Mroczna wyspa lodu”. Miejsce akcji to samo – maleńka mieścina Siglufjordur, położona na najdalszym północnym koniuszku Islandii, nadal bardzo oddalona, ale już znacznie mniej – po oddaniu do użytku nowego tunelu – odizolowana od reszty wyspy i świata. Bohater też ten sam – Ari Thor Arason, tylko o kilka lat starszy niż w poprzedniej części, mieszka z narzeczoną i dzieckiem, ma wyższy stopień policyjny, ale też mniej złudzeń, choćby dlatego, że stanowisko szefa komisariatu powierzono nie jemu, tylko komuś przywiezionemu „w teczce” z Reykjaviku. Czytaj dalej »