(1 / 5)

Miała być dystopia, miał być steampunk i miało być szaleństwo rodem z Lovecrafta, czyli same fajne wątki. Zamiast tego była zaraza, nuda i elfy. Wyjątkowo niezgodne z treścią było to streszczenie na okładce.

Świat stworzony przez autorkę jest brudny, mroczny i niebezpieczny, ale na pewno nie nazwałabym go dystopijnym. Ustrój jest pominięty milczeniem, a obywatele co prawda nie mają pełnej swobody z powodu zarazy i pałętających się od czasu do czasu potworów, ale całość jest mniej więcej tak dystopijna jak wiktoriańska Anglia. Steampunka też tu nie znajdziemy niestety, co prawda rok mamy 1950, a machiny i technika zatrzymały się na poziomie rewolucji industrialnej, ale sama para steampunka nie czyni. Owszem, są tam jakieś mechanizmy, ale znikają z treści zaraz po pierwszych rozdziałach. Cthulhu ani innych macek też nie stwierdzono.
Za to mamy Aoife, dziewczę krzykliwe, niesympatyczne, pozbawione instynktu samozachowawczego i, mówiąc wprost, głupie. Zaczynając od tego, że dziewczyna naraża swoją przyszłość, żeby pokazać, jak bardzo gdzieś ma reguły, co jest bardzo w stylu niektórych bohaterek książek dla młodzieży, ale Aoife naprawdę wybija się tutaj na wyjątkowo wysoki poziom. Jak przystało na „silną bohaterkę”, jest antypatyczna względem wszystkich dookoła i obraża kogo popadnie, a w szczególności swojego jedynego przyjaciela. Zresztą jakim cudem Cal chce mieć z nią cokolwiek wspólnego, to tylko Cthulhu wie. Oczywiście jedyną metodą porozumiewania się znaną bohaterce jest krzyk. Naprawdę mam wrażenie, że w Aoife wcieliły się wszystkie możliwe, źle napisane bohaterki YA z ostatnich lat.
Kiedy nasze czarujące dziewczę postanawia ruszyć na pomoc bratu, który zniknął jakiś czas temu, wpada na Deana i elfy. Dean jest największą ofiarą tej powieści, bo autorka kazała mu się zakochać od pierwszego wejrzenia w Aoife. Lepiej by zrobił, jakby został kultystą. Zwłaszcza że zakochał się w dziewczynie po zmroku, widząc ją z drugiej strony rzeki. To jest dopiero magia.
Co elfy mają wspólnego z Lovecraftem, to do tej pory nie ogarniam. Elfy, zwłaszcza takie elfy typu fae: sąsiednie wymiary, niebezpieczne umowy, równie ładne co niebezpieczne; taki klasyczny typ z irlandzkich legend, może i za sympatyczne nie są, ale do Wielkich Przedwiecznych jeszcze im daleko. Oczywiście wszyscy mówią bohaterce: unikaj elfów, unikaj miejsc, gdzie są elfy. Unikaj elfów. Unikaj miejsc, gdzie są elfy. Unikaj elfów. Unikaj miejsc, gdzie są elfy. Unikaj elfów. Unikaj miejsc, gdzie są elfy. Unikaj elfów. Unikaj miejsc, gdzie są elfy. I tak w kółko, z częstotliwością kilka razy na stronę. Czasem w wariancie: a jak spotkasz jakiegoś, to nie zawieraj z nim żadnej umowy. I nie zgadniecie, co robi bohaterka przez trzy czwarte powieści? Tjaa…
Zresztą sceny z elfami są też problematyczne nie tylko logicznie, ale też literacko. Są powtarzalne do tego stopnia, że wyglądają jak kopiuj-wklej tej samej sceny z drobnymi zmianami. Do tego są rozwleczone, niepotrzebne i pełne nic niewnoszących dialogów i opisów. No, ale w końcu trzeba było czymś zapełnić puste strony, bo przecież nie akcją… tej zdecydowanie w Żelaznym cierniu nie znajdziemy. Przebijanie się przez 450 stron dialogów o niczym, fochów bohaterki i dłużyzn literackich było bolesnym doświadczeniem. Doczytałam do końca, licząc na trochę wyjaśnień i finał, który być może wynagrodziłby całą resztę. Niestety nic z tego.
Polecam. Jakby ktoś szukał środka nasennego, powinno się sprawdzić.