Kyle jest geniuszem matematycznym, śpi w wannie i ma wyjątkowo silny przypadek amnezji. Nie pamięta niczego ze swojej przeszłości i kompletnie nie wie jak się zachować w większości sytuacji.
Obecnie mieszka w domu swojej terapeutki i stara się na nowo nauczyć jak funkcjonować w społeczeństwie. Czytaj dalej »
Obca, to pierwszy tom liczącej w chwili obecnej 8 części sagi o kobiecie, która całkiem przypadkiem nauczyła się przenosić w czasie. Sięgnęłam po nią głównie dlatego, że obejrzałam Outlandera – serial który powstał w oparciu właśnie o Obcą. Serial podobał mi się tak sobie, książka podobała się znacznie bardziej. Autorka wykorzystała pomysł stary jak świat – bohaterka, zupełnie przypadkiem odkrywa magiczną właściwość kamiennego artefaktu i zostaje przeniesiona do innej epoki. Ot taka współczesna Alicja w krainie czarów, tylko zamiast króliczej nory mamy coś trwalszego i łatwiej znajdowalnego – kamienny krąg na wzgórzu. Czytaj dalej »
Ktoś kiedyś powiedział, że Nora Roberts zamiast książek serwuje soczyste sałatki – może to i ładne, może i kolorowe, może i sprawia przyjemność, ale do porządnego posiłku temu daleko… I „coś” w tej diagnozie jest, choć moim zdaniem nie każdy musi być mięsożercą pożądającym na obiad schabowego, a sałatka może być przyjemną odmianą od innych posiłków. Dlatego nie broniłam się specjalnie, gdy koleżanka wetknęła mi w rękę cieniutką książeczkę zapewniając, że.. „nawet tobie się spodoba”. Fakt, znana jestem z tego, że nie lubię „literatury kobiecej” i nie znoszę seriali w stylu „na dobre i na złe” panoszących się w naszej telewizji, a romanse wszelkiej maści służą mi jako usypiacze. Jednak Nora Roberts nie jest moim zdaniem typową autorką „kobiecą” produkującą hurtowo łzawe opowieści o kopciuszkach i zranionych sercach. Czytaj dalej »
Borys Akunin pisze książki „wielopoziomowe”. Nic nie jest takie na jakie wygląda, fabuła książek zdaje się żyć własnym życiem i momentami ma się nieodparte wrażenie, że to nie autor nią rządzi, ale ona autorem… Jednych to zachwyca, innych niepomiernie denerwuje, jeszcze innych zniechęca, ale nikogo nie pozostawia obojętnym. Czytaj dalej »
Rzadko trafiają mi się książki, przy recenzowaniu których zżymam się na sztywne ramy recenzji. Równie rzadko trafiają się książki tak bogate i niezwykłe, że nie bardzo wiadomo, do której kategorii je przypisać, bo każda będzie zbyt uboga czy wąska. Taki właśnie jest Gargulec, powieść teoretycznie obyczajowa. No właśnie – teoretycznie… Ta napisana w pierwszej osobie historia, opowiedziana językiem do którego zarazem pasuje i nie pasuje określenie „poetycki”, nieco mistyczna, a jednak mocno trzymająca się ziemi, mająca wszelkie cechy prawdopodobieństwa, a przecież zatrącająca o magię – chwilami staje się powieścią historyczną, a momentami bije na głowę niektóre książki fantasy. Czytaj dalej »
Zapowiedź na okładce reklamowała tę książkę jako „Przeminęło z wiatrem po hindusku”, zaś liczne recenzje w sieci porównywały jeszcze „Tygrysie wzgórza” do innego słynnego wyciskacza łez czyli „Ptaków ciernistych krzewów” . Za „Przeminęło” nie przepadam, „Ptaki” akurat lubię, a wobec zajawek zazwyczaj jestem mocno podejrzliwa . (Bo doświadczenie uczy, że im więcej entuzjazmu i nagród na okładce tym bardziej niestrawna jest zawartość książki). Książkę dostałam w prezencie i wreszcie wypadało ją przeczytać. Prawdę powiedziawszy, po lekturze książki dalej nie mam pojęcia skąd na wszystkie bogi twórcy reklamowych tekstów wzięło się porównanie z Przeminęło z wiatrem czy z „Ptakami”. No chyba, że chodziło o wyciskanie łez u potencjalnej czytelniczki. Jeśli zaś chodzi o samą książkę to uczucia mam nieco mieszane. Czytaj dalej »
Cassiel jest dżinem ognia i powietrza; bezcielesną istotą, której potęga dorównuje tylko jej arogancji. Jenak odmówiła wykonania rozkazu i za karę wylądowała na ziemi w ciele śmiertelnika. Nie dość, że została jedną z tych, którymi najbardziej pogardzała, nie dość, że ma wyjątkowo rzucający się w oczy wygląd – wysoka, chuda jak szkielet z białymi włosami i fioletowymi oczami, to jeszcze nie jest w stanie przeżyć na ludzkim jedzeniu i potrzebuje mocy. A tą może czerpać tylko od Strażników Pogody. Szybko okazuje się, że przy dzieleniu się mocą z Cas kobiety wyją z bólu, a panowie… wręcz przeciwnie, więc szybko znajduje się taki, który chętnie zostanie jej stałą stołówką. Czytaj dalej »