Dec Sylwia – Krystyno uspokój się!

3.5 out of 5 stars (3,5 / 5) Każdy z nas prędzej czy później trafi w jak to mówią poeci – smugę cienia.  A bez poetyzowania – wejdzie w  czas emerytalny.  Dla ludzi to ciężkie przeżycie. A dla nieludzi?  Krystyna nie jest człowiekiem. Ba, zachowała wieczną młodość. A jednak jakoś nie potrafi się odnaleźć we współczesnym świecie. Czegoś jej zdecydowanie brakuje do tego by życie znowu miało smaczek. Czy jednak naprawdę chodzi o współczesny świat, czy może o coś innego?Nastawiałam się na lekkie fantasy humorystyczne. I owszem humoru, wręcz sarkazmu autorce odmówić nie można. Krystyna jest wybitnie złośliwa, a opisywanie jej wyczynów wyraźnie sprawia Sylwii Dec przyjemność. Bawi się słowami i sytuacjami, piętrząc je do granic absurdu, a czytelnik  bawi się razem z nią i też chichocze. I nawet nieco nadmierna ilość wulgaryzmów w tym nie przeszkadza. Jednak, kiedy przeminie pierwsza radocha wywołana opisami, dociera do nas, że tak naprawdę naśmiewaliśmy się z samych siebie. Bo Krystyno…. to również opowieść o nas samych. O rozpaczliwych próbach zachowania młodości, czy raczej nie przyznania się do tego, że czas ma na nas wpływ (nawet jak się zachowało wieczną młodość ).  O próbach powrotu do tego, co kiedyś sprawiało nam radość – prywatek, dyskotek, wygłupów i szaleństw, a co nagle smakuje jakoś inaczej . O tęsknocie za wielką miłością, płomiennym uczuciem i tym jedynym który nas nigdy nie zawiedzie. O tym, że w pewnym wieku już nie bardzo można czekać z realizacją pomysłów. I o tym, jak często oceniamy i komentujemy innych z poziomu naszej rzekomej wyższości nie widząc, że jesteśmy równie śmieszni jak to, co ośmieszamy. Zrobiło się egzystencjalnie? Zrobiło. I nie złagodzą tego ani opisy orgii, ani sanatorium czy raczej dom spokojnej (?) starości dla demonów i upiorów. Jeśli jednak oczekujemy, że nasza bohaterka zamknięta w towarzystwie zgrzybiałych bytów niezwykłych przejdzie wewnętrzną przemianę i z wdziękiem wyrzeknie się spraw młodości… oj nie, nie z Krystyną takie numery. Ona sama jest niezłym numerem.

Skąd więc tylko 3,5 gwiazdki? Ano dlatego, że gdy przychodzi do  finałowej intrygi akcja zaczyna się autorce rozłazić w szwach, a logika całości udaje się na emigrację wewnętrzną. Mniej lub bardziej szczęśliwe dla bohaterki zbiegi okoliczności zaczynają się mnożyć jak króliki na wiosnę, imperatyw kategoryczny wyłazi z kąta i miesza, a czytelnik wytrącony z drwinowego błogostanu zalicza nieprzyjemne lądowanie w średnio udanym horrorze.  Finał z jednej strony mało zaskakujący i  łzawy,  z drugiej  zaskakujący, bo zupełnie nie pasujący  do postaci południcy, Trzeci minus daję za postać płanetnika Michałka. Wyjątkowo płaską, nijaką i nudną. Miał być zapewne archetypem wymarzonego rycerza w białej zbroi. No i jest tyle, że wyciętym z tekturki. Szkoda też że autorka nie rozwinęła bardziej postaci Honoraty, bo czarownica ma w sobie nielichy potencjał komediowy.

Chętnie sięgnę po drugi tom, choć obawiam się, że Krystyna może w nim nieco złagodnieć. A to byłaby wielka szkoda. Nie mówiąc już o tym, że z przyjemnością sięgnęłabym po tomy przygód Krystyny we wcześniejszych wiekach. Oj to by była zabawa!

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *