(2 / 5)
Książęta spotkani w pierwszym tomie spotykają się ponownie po roku. Jednak od tego czasu sporo się zmieniło – jeden z nich został królem, drugi trochę lepiej poznał ludzi, bo elfia Dolina bardziej otworzyła się na świat. Jednak spotkanie jest mało towarzyskie – Eneari, zwany Arienem, jest posłem. Posłem wysłanym na dwór swojego przyjaciela Lermetta, który zwołał radę ośmiu królestw z elfami jako dodatkiem. I czeka go teraz ciężkie zadanie dyplomatyczne. Czytaj dalej »
(3 / 5)
Nie czytam obyczajówek, jednak tym razem skusiła mnie wysoka pozycja książki w plebiscycie na książkę roku w portalu Goodreads. I dość nietypowa, jak na nasze podwórko, tematyka portorykańskiej mniejszości. Przyznaję, że dotycząca kuchni historia też miała w tym swój udział. Czytaj dalej »
(4 / 5)
Najmniejsze państwo świata. Kościelne, ale nie tylko. Fragment Wiecznego Miasta, w którym niby zatrzymał się czas, a jednak wszystko jest zmienne – nawet obywatelstwo jest czasowe. Czytaj dalej »
(3 / 5)Zapowiadało się nad wyraz ciekawie. Zderzenie rzeczywistości z magią, świat niewidzialny, który nagle staje się dla bohaterki realny, rzeczywisty… Szansa zajrzenia w świat rodem z baśni tysiąca i jednej nocy… No i same zachwycone recenzje. ( Choć to ostatnie powinno mi dać mocno do myślenia…) I co? Hm. No jakby to powiedzieć. Z wielkiej chmury opad wielce mizerny. Czytaj dalej »
(3,5 / 5)
Książę Lermett samotnie wyrusza z poselstwem do elfów. Pech i lawina sprawiają, że jednego z przedstawicieli rasy spotyka zdecydowanie szybciej niż by się spodziewał. Elfa nie tylko trzeba odratować, ale też połączyć z nim siły, żeby wydostać się z zasypanych lawiną gór. Czytaj dalej »
(1 / 5)
Książka zawiera tytułową powieść i trzy opublikowane wcześniej opowiadania, dziejące się w tym samym świecie i czasie. Czyli za czasów trzeciej krucjaty, konfliktu Saladyna z Ryszardem i oblężenia Akki. A wszystko to lekko doprawione mistycyzmem i dżinami. Czytaj dalej »
(5 / 5) Książkę zareklamowała mi znajoma, chichocząca nad pierwszymi stronami. A że jest to osoba poważna i nieskora do pensjonarskich chichotów, więc rzuciłam się na dzieło Agaty Romaniuk z pieśnią na ustach i powiewając uszami. No cóż, im głębiej w lekturę tym mniej miałam ochoty na śmiech. Bo opowieść o kobiecie w świecie islamu, nawet pisana tak lekkim piórem i ze sporą dozą autoironii w pewnym momencie przestaje być śmieszna, a staje się trudna. Czytaj dalej »