(4 / 5) Tom czwarty popularnej serii Dwory, jest swoistą rehabilitacją, za „cienki w uszach” tom  3,5. Tym razem prawie nie ma Feyry i Rhysa. I bardzo dobrze, bo w mojej opinii przez akcje w poprzednim tomie, te postacie zgrały się co cna i mocno znudziły. Nie ma też praktycznie Elaine. Mam wrażenie, że autorka zwyczajnie nie miała pomysłu co zrobić z tą siostrą Feyry. W efekcie po kartach książki plątała się postać widmo, niby pozytywna, a jednak denerwująca swoją nijakością  czy może bardziej – sztucznością. Niby obecna, ale jednak jej nie ma. A jak już się pojawiała, to wręcz zaczynałam w myślach prosić autorkę, żeby może tę niedoróbkę litościwie, ku uldze innych bohaterów i czytelników uśmierciła. Gdzieś w tle znikają też Amrena, Morrigan, Azrierl. O kim zatem jest ta opowieść? O Neście. Czytaj dalej »

(2 / 5) Powiadają, że kiedyś trzeba zwolnić tempo. I Autorka posłuchała tej rady. Po emocjach tomu trzeciego nie zostało nawet śladu. Opadł bitewny kurz i nadszedł czas lizania ran (i nie tylko). A te jak wiadomo, najlepiej liże się w spokoju. Jeśli więc ktoś oczekiwał kolejnej dawki ekstra emocji i nerwowej szarpaniny, to się zwyczajnie zawiódł. Czytaj dalej »