(1,5 / 5) Po Dzieci krwi i kości sięgnęłam zachęcona bardzo pochlebnymi recenzjami i zapowiedziami, że powieść oparta jest na mitologii czarnego kontynentu. No cóż, nie pierwszy raz okazało się, że  mam zdecydowanie inny gust niż większość recenzentów. Nie podzielam ich zachwytów, mitologii afrykańskiej w fabule nie dostrzegłam, już bardziej obyczajowość i tradycje rodem z Czarnego Lądu. W krainie Oriszy działała kiedyś potężna magia. Ale magowie zaczęli się zwalczać, a król wydał im i samej magii bezwzględną wojnę. Każdy kto przejawia choć cień magicznych zdolności jest – niezależnie od wieku, brutalnie eliminowany.  Istnieje jednak przepowiednia która mówi w jaki sposób można znowu sprowadzić magię na świat. Poznaje ją Zele – obdarzona magicznie dziewczyna, ostatnia nadzieja ludu ibawitów. Razem z Amari, przypadkowo porwaną księżniczką i jej bratem Inanem oraz swoim bratem Tejem stworzą niezbyt dobraną drużynę, która ruszy na poszukiwanie magicznych artefaktów mających moc przywrócenia magii.  Po drodze przekonają się, że każde działanie niesie ze sobą konsekwencje, wychodzenie z cienia rodziców  jest bolesne i może się nie powieść, a to co zrobił ich krainie król Soren choć okrutne – miało jakieś uzasadnienie w wydarzeniach o których oni jako dzieci niewiele wiedzieli.

Tyle w teorii. W praktyce powstała bardzo chaotyczna, pełna dłużyzn, momentami sprzeczna wewnętrznie opowieść  pisana pod tezę: my czarni jesteśmy uciskani wynaradawiani i odbiera się nam prawo do życia. Momentami miałam wręcz wrażenie, że tak naprawdę dla autorki liczyło się wyłącznie to, by tę tezę udowodnić.  I nie, nie przesadzam. W posłowiu autorka przyznaje się wprost do tego, że książka powstała jako bunt wobec traktowania Afroamerykanów. Jeśli do tego dołożymy  młodocianych bohaterów przeżywających typowe dla tego wieku rozterki: próbujących wydostać się z cienia rodziców, przeżywających pierwsze miłosne uniesienia i zmagających się z brzemieniem odpowiedzialności za losy świata oraz mocne przesłanie, że władza zmienia bezwzględnie każdego kto po nią sięgnie – mamy przepis albo na bardzo dobrą książkę, albo na literacką katastrofę. Niestety w mojej opinii  stało się to drugie.

Fabuła dość wyraźnie wodzi autorkę za nos, akcja przesuwa się przewidywalnie od punktu do punktu, bohaterowie przewidywalnie odkrywają swoją seksualność, dąsają się i nie umieją sobie poradzić z własnymi emocjami. Sprzymierzeńcy giną, zdrajcy się mnożą, a przyjaciele w ostatniej chwili zmieniają stronę. Wielka finałowa bitwa jest stosownie wielka i krwawa, a ostateczne rozwiązanie choć  miało być zaskoczeniem, dla mnie mnie żadnym zaskoczeniem nie było. Ostatecznie przez pół książki autorka puszczała do nas oko, że magowie tacy dobrzy nie byli. Męczyłam się z tą książką okrutnie. Znudziła mnie, znużyła i dalej nic nie wiem o mitologi Czarnego Lądu. Zaś fragment mający w zamyśle autorki ukazać obyczajowość ludu ibawitów dziwnym trafem kojarzył mi się z powierzchownym obrazem jaki dość często serwują tzw. podróżnicze kanały na Youtube.

Drugą część sobie zdecydowanie daruję.