Średniowieczna Europa, XII wiek. Czas krucjat, czas wrzenia. W europejski zatęchły światek wdzierają się stroje, mody obyczaje, wiedza, przywożone przez powracających z wypraw krzyżowych rycerzy. Na południu Europy w baroniach i pseudo księstewkach wciąż żyją potomkowie wikingów. Mają swoje własne większe i mniejsze problemy, miejscowe wojenki i coraz wyraźniejszy konflikt pomiędzy możnymi – Henrykiem II Plantagenetem królem Anglii i jego bratem Gotfrydem. Do takiej właśnie niewielkiej baronii zaprasza nas autorka. Czytaj dalej »
Kiedy zaczęłam czytać Oczekiwaną, pierwszą moją reakcją było – „oho, znowu ktoś wziął się za modny temat”. Nie da się ukryć, że motyw „królewskiej Krwi” wciąż jest swoistym pisarskim samograjem, gwarantującym sukces literacki. No, może niekoniecznie literacki – ale sukces wydawniczy niemal na pewno. Tajemnica, magia, siły nadprzyrodzone, mistyka, zakwestionowanie tego co już znamy czyli przepis na książkę a’la Dan Brown tylko w wersji light i z nieco innej strony. Im bardziej jednak wgłębiałam się w fabułę, tym bardziej okazywało się, że podobieństwa do Dana Browna są w gruncie rzeczy mocno powierzchowne. 
a Schwartz kontynuuje swoją wędrówkę po baśniach i wierzeniach rozpoczętą w 
Baltimore umiera pisarz i poeta Poe. Umiera tak jak pisał. W niewyjaśnionych okolicznościach, które można interpretować na przynajmniej kilka sposobów. Ta śmierć daje okazje do licznych spekulacji i rozważań, bądź to wynoszących autora na piedestał, bądź też (znacznie częściej), nurzających go w szambie. Wszak pisał dziwnie, nie miał głowy do interesów, uganiał się za spódniczkami i podobno o zgrozo upijał się w drobny maczek. No i jeszcze ten sposób umierania. Kto to widział, żeby porządny biały obywatel biegał po ulicy w stanie przypominającym delirium w dodatku odziany najwyraźniej w nieswoje odzienie i wrzeszczał? 
śli lubicie książki Hugo, Camusa i Dumasa, to Kwiaciarka niewątpliwie przypadnie Wam do gustu. Jeśli wolicie kryminały w stylu Agaty Christie, czy Artura Conan Doyla – nie powinniście w ogóle po tę książkę sięgać. Bo choć przedstawiana jest jako klasyczny kryminał, z kryminałem w mojej skromnej opinii nie ma zbyt wiele wspólnego. Więcej w niej powieści obyczajowej niż kryminalnej zagadki.
Pierwszy raz Fabrykę Absoutu przeczytałam dawno temu, w czasach minionych, a niesłusznych, kiedy cenzor czyhał z nożyczkami na produkcję wydawniczą w celu kastrowania treści mogących wywołać ferment w rozumkach maluczkich. Nic zatem dziwnego, że gdy zobaczyłam ją u koleżanki na półce natychmiast zapisałam się do kolejki czytaczy.