Monzcarro Murcatto, Wąż Talinsu, generał, dowódca Tysiąca Ostrzy, świetny strateg i taktyk, równie dobry szermierz. Wrogowie jej się boją, towarzysze podziwiają a przyjaciele… cóż Monza jest zimna, bezwzględna i niebezpieczna, poza swoim bratem Brenną nie ma przyjaciół. Jednak jest bardzo popularna wśród ludu, zdaniem księcia Orso, który jej płaci, zdecydowanie zbyt popularna.
Zaczyna się motywem starym jak świat – zamachem. Ginie cesarz Annuru. Trwa śledztwo – morderstwo to zamach czy tylko czyn szaleńca? Trwa posiedzenie Rady – kto zostanie regentem? I kogo wysłać po dziedzica Nieciosanego Tronu, który od lat przebywa w górach. Czytaj dalej »
Pierwsze wydanie Zapachu Szkła, sprzed ponad 10 lat zajmowało jedno z honorowych miejsc na moich półkach. Jednak książka niestety nie wróciła od jednego z pożyczających i przez długi czas czekałam na nowe wydanie. W końcu się doczekałam. Czytaj dalej »
Po tym jak Magda i Paweł bohatersko przebili się przez dzieła AutorKasi też postanowiłam zaryzykować. W końcu nie jedną chałę się w życiu czytało. Do zadania przygotowałam się mentalnie, poczytałam analizę dzieła, trochę recenzji i wybierając się w podróż tylko Grę zapakowałam do plecaka, żeby przypadkiem nie stchórzyć i nie zmienić zdania.
Kroniki Shannary czytałam pierwszy raz dawno temu, jak miałam fazę na zapoznanie się z klasykami. Klasykami fantastyki oczywiście.
Widać wtedy nie zrobiły na mnie wrażenia – pamiętałam mętnie jakiś świat postapo, jakieś półelfy, straszliwą nudę i to, że nie przebrnęłam przez całą trylogię. Jednak z okazji ekranizacji postanowiłam zrobić drugie podejście. Czytaj dalej »
Joe Abercrombie jest jednym z moich ulubionych autorów. I aż do lektury Czerwonej krainy uważałam, że książki Abercrombiego mogę kupować i polecać Wam w ciemno, bo to doskonała fantasy batalistyczna, nieodmiennie wciągająca, choć napisana ciężkim, szorstkim językiem. Okazało się jednak, że nawet tak wyśmienity autor jak Abercrombie może zaliczyć wpadkę. Czytaj dalej »
No tom się zdziwiła. Po przeczytaniu dwóch poprzednich książek z cyklu demonicznego powoli zaczęłam tracić nadzieję, że coś mnie jeszcze w nim zdoła zaskoczyć. W drugim tomie Wojny w blasku dnia autor mnie znudził i zirytował, w pierwszej części Tronu z czaszek… uśpił. Odmalował losy krain w sposób tak poprawny z socjologicznego punktu widzenia , że aż nużący. Nie ukrywam zatem, że za kolejny tom cyklu wzięłam się bardziej z poczucia obowiązku niż z chęci. I się zdziwiłam. Czytaj dalej »